Timing | Λέμε τώρα...

Μέρες τώρα γυρνάει στο μυαλό μου μια μεγάλη (ή και μικρή εξαρτάτε πως το βλέπεις κανείς) λέξη... και ναι είναι στα αγγλικά. "Timing". Τώρα θα μου πεις γιατί στα αγγλικά; Ε... μου κάθετε καλύτερα... Τάιμινγκ λοιπόν. Πως, για όλα υπάρχει ο σωστός χρόνος και ο λάθος, βεβαίως, βεβαίως... πως τα 5 λεπτά πριν και τα 5 λεπτά μετά μπορεί να παίξουν σημαντικότατο ρόλο. Πως ο χρόνος πραγματικά δε σταματά ποτέ.
Όλα μπορούν να οριστούν από τη θέση τους στο χρόνο (αρκεί τα σφηνάκια τεκίλας να μη στο'χουν κάψει, χάνοντας στη πορεία κάποια καλοκαίρια) και αυτό από μόνο του μπορεί να βάζει σε αν και ίσως. Τι θα γινόταν αν ξύπναγες 10 λεπτά αργότερα. Αν είχες προλάβει εκείνο το τηλέφωνο. Τη χρονική περίοδο που γνωρίζεις κάποιον... Το πόσο μεγάλο ή μικρό είναι το χρονικό διάστημα μεταξύ συμβάντων, αποφάσεων, σκέψης και πράξης.
Μια σκέψη ήταν... πάει πέρασε :P

The Universal Declaration of Human Rights | Nice!

The Universal Declaration of Human Rights from Seth Brau on Vimeo.

*Loved the graphics, loved the music...

What google knows | Link

Εσείς ξέρετε τι ξέρει το google?
www.whatgoogleknows.com

True | Life

Κάποιες μέρες, οι συμπτώσεις, είναι το μόνο πράγμα που με βγάζει από την πορεία (την συνήθως κατηφορική και γεμάτη αναποδιές) και μου θυμίζει πως δεν γίνεται να είναι όλα προσχεδιασμένα.
Χθες, σε μια κατά τα αλλά τελείως αδιάφορη νύχτα, βρέθηκα ανάμεσα σε ανθρώπους, φίλους, γνωστούς/αγνώστους (ναι αυτούς) και κατέληξα σε ένα αυτοσχέδιο πάρτυ της στιγμής... Η κουβέντα, τα γέλια, οι μάτιες και εννοείτε το χαλάρο ύφος της βραδιάς, μου "θύμησε" πως τα καλύτερα συμβαίνουν χωρίς πλάνο, χωρίς λόγια, ακόμα και χωρίς, αρχικά, την κατάλληλη διάθεση.
Διαλύωντας το (το instant party that is) κανείς μας, για πρώτη φορά, δεν είπε "-να το ξανακάνουμε... σύντομα"... σαν να ξεραμε πλέον πως αν είναι να τύχει, αν κάτσει... θα γίνει ούτως ή αλλώς... γιατι αυτες οι ώρες χαράς και "άφεσης" δεν σχεδιάζονται... συμβαίνουν.

...a few days after | Personal

Πέρασαν οι μέρες... γυρίσαμε όλοι... γέμισα εικόνες, αναμνήσεις, αγάπη, γέλιο...
Μου είχε λείψει η ξεγνοιασιά, η οικογένεια που μεγάλωσε, οι μυρωδιές, οι χαρές και εκείνη η μοναδική αίσθηση της επιστροφής στο γνώριμο, το οικείο.
Στους φίλους που με συνόδεψαν σε τούτο το ταξίδι, ένα μεγάλο ευχαριστώ για τα όσα και τα τόσα, για τα γέλια και τις ατάκες, για εκείνα που δεν ειπώθηκαν ποτέ...

Στον χρόνο που θα κυλήσει, αναμένοντας το επόμενο ταξίδι σπίτι. Στην Ικαρία...

Flickr set Ikaria