
Αυτή η κουβέντα μου έμεινε από χθες... Κατέβηκα στη συγκέντρωση στο Σύνταγμα. Για την Πάρνηθα και όχι μονό. Βρέθηκα με φίλους και είπαμε να πάμε για καφέ... οκ μέσα. Και εκεί ξεκίνησε μια κουβέντα. Ένας αγώνας.
"Και τι έγινε ρε συ που πηγές στο Σύνταγμα? Έκανες κάτι? Θα αλλάξει κάτι?"
Αυτό μου είπαν... "όχι δεν έκανα τίποτα συγκλονιστικό" ήταν η σκέψη μου και η απάντηση μου. Αλλά σίγουρα είπα άλλαξε ο τρόπος που αντιμετωπίζω το όλο θέμα. "Ναι θα γίνεις οικολόγα δηλαδή τώρα?"
Και εδώ αρχίζω και φορτώνω..."-Μα Από τη στιγμή που δεν πηγές στο βουνό να φυτέψεις ένα δεντράκι δεν σημαίνει τίποτα το ότι κατέβηκες στο κέντρο .... "
Ερώτηση:
"Εσύ τότε γιατί ήρθες? Αν πίστευες ότι δεν θα κανείς κάτι?"
"Εσύ γιατί κρίνεις με το καθώς πρέπει χιούμορ, που λες πως πρέπει να έχεις για να χλευάσεις απλά, το οποίο σλόγκαν υπήρχε σε μια πινακίδα?"
"Εσύ που λες ότι ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ να κανείς ΤΙΠΟΤΑ γιατί ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΧΡΟΝΟ, γιατί μιλάς?"
Να σας πω....
Συγκεντρωθείτε....
Δεν είναι πια ο οικολόγος ή ο φυσιοδίφης, ο παλιός καλός "τρελός" που λέγανε οι γονείς μας.
Σήμερα αν δεν έχεις βάλει στη ζωή σου το περιβάλλον... είσαι απλά ένας απαθής που έχεις μάθει να τα έχεις όλα έτοιμα από άλλους.
Σήμερα όταν λες για την παραλία και το δάσος, για το ποτάμι και τα ζώα, δεν πρέπει να λέγεσαι οικολόγος, αλλά ΑΝΘΡΩΠΟΣ.
"Ναι καλά.... τώρα που κάηκε το "σπίτι" σου (Η Πάρνηθα) σε έπιασαν οι περιβαλλοντολογικές σου ανησυχίες" Ήταν η απάντηση του.
Ναι απάντησα... γιατί όταν καιγόταν η Χαλκιδική, η Εύβοια, το Πήλιο, δεν μπορούσα να κάνω κάτι για εκεί... "Άρα μου λέει πάλι την πάρτη σου σκέφτεσαι" ... Ναι φίλε μου σκέφτομαι την πάρτη μου αν έτσι θες να το πεις... αλλά η διαφορά μας ξέρεις ποια είναι ?
Ότι εγώ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ... και δεν μένω στην ατάκα του δουλεύω πολύ και δεν έχω χρόνο... του δεν ανακυκλώνω γιατί βαριέμαι, του σιγά μωρέ θα βρεθούν άλλοι να τα κάνουν και στη τελική ότι και να κάνω εγώ... δεν γίνεται και τίποτα γιατί κάποιοι άλλοι θα τα "φάνε".
Ακριβώς αυτή η νοοτροπία λοιπόν, είναι που σε κρατάει στάσιμο.
Με λένε ρομαντική γιατί πιστεύω πως κάτι μπορεί να αλλάξει. Ότι η "πραγματικότητα" είναι αυτή που μου λέει ο φίλος που δεν έχει χρόνο να μαζέψει τα σκουπίδια από την παραλία που κάθε χρόνο βρίσκει καθαρή για να κάνει το μπάνιο του.
Το μονό που μπορώ να του πω είναι ότι τον λυπάμαι. Όταν έχω έναν άνθρωπο μέσα στο σπίτι μου 65 χρονών , που ουδέποτε είχε σχέση με την οικολογία, αλλά σήμερα ανακυκλώνει το 95% των σκουπιδιών του, γιατί λέει πως είναι το λιγότερο που μπορεί να κάνει... δεν μπορείς ρε φίλε στα 27 σου, στα 30 σου, με την οποία μόρφωση διαθέτεις να μού λες ότι ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ να κανείς τίποτα....Και δεν δέχομαι σαν απάντηση ότι το μονό που μπορείς να κανείς είναι να δώσεις σωστή παιδεία στα παιδιά σου. Αυτό πως θα το κανείς, όταν ο ίδιος είσαι του γνωστού κινήματος "Ωχαδερφισμού" και "ΓΡΑΨΑΡΧΙΔΙΣΜΟΥ" επαναπαυοντας την συνείδηση σου στην ατάκα του "δεν έχω χρόνο να ασχοληθώ" ....
Αν δεν έχεις χρόνο σήμερα που είσαι ακόμα χωρίς τις ευθύνες της οικογένειας... πως περιμένεις να δώσεις κατευθύνσεις στα παιδιά σου για σωστή αντιμετώπιση και οικολογική συνείδηση."
Έφυγα από τη παρέα λυπημένη, γιατί προς το τέλος της συζήτησης και αφού είχαν ακουστεί λέξεις όπως «Τρεντιά» «σήμερα είναι αύριο δεν είναι» «ζεις σε ένα άλλο κόσμο» «μη ρεαλιστική αντιμετώπιση», κατάλαβα πως αν οι άνθρωποι της ηλικίας μου δεν έχουν αναπτύξει συνείδηση απέναντι στον κόσμο που ζουν και νομίζουν πως η μονή πραγματική λύση είναι να φύγουν από την Αθήνα, τότε λυπάμε γιατί αν φύγουν …θα καταστρέψουν και κάποιο άλλο μέρος αυτής της χωράς κουβαλώντας το μυαλό της ανευθυνότητας. Αν δεν αλλάξουμε εμείς πρώτα, κάνοντας τα πιο απλά πράγματα, βγάζοντας τις πρίζες από τις συσκευές που δεν χρησιμοποιούμε, ανακυκλώνοντας και μιλώντας και με άλλους για το ποσό απλό είναι τελικά να κανείς κάτι…. Τότε πραγματικά τα παιδιά των παιδιών μας θα βλέπουν τα δεντράκια σε αυτές τις μπαλίτσες με το χιόνι… που όταν το κουνάς στριφογυρίζει.
Αυτό που δεν μπορούν να καταλάβουν είναι ότι με αφορμή την Πάρνηθα ξεκινάς μια κουβέντα για να αλλάξεις κάτι…Αλλά πρέπει να είσαι έτοιμος να ακούσεις και να δεχθείς ότι φταις… και φταίμε όλοι.